Lutropina

Aktualizacja: 8 kwietnia 2026

Lutropina (hormon luteinizujący, LH) to jeden z podstawowych hormonów produkowanych przez przysadkę mózgową każdego człowieka. Odpowiada przede wszystkim za regulację pracy układu rozrodczego, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Badanie poziomu LH wykonuje się systematycznie przy próbach starania się o potomstwo, ale i w innych sytuacjach.

Lutropina – charakterystyka

Lutropina to glikoproteinowy hormon gonadotropowy wydzielany przez komórki gonadotropowe przedniego płata przysadki mózgowej. Cały ten proces stymuluje i nadzoruje na każdym etapie podwzgórzowa gonadoliberyna (GnRH). LH działa poprzez pobudzanie komórek w gonadach: u kobiet są to komórki jajnika, natomiast u mężczyzn są to komórki Leydiga w jądrach. Wydzielanie lutropiny jest pulsacyjne i zależne od sprzężeń zwrotnych hormonów płciowych (zwłaszcza estrogenów, progesteronu, testosteronu). Działa na zasadzie ujemnego sprzężenia zwrotnego.

Poziom lutropiny można z łatwością sprawdzić na podstawie laboratoryjnych badań krwi zarówno w ramach NFZ, jak i prywatnie. Koszt prywatny badania wynosi około 25-50 zł, zależnie od cennika punktu pobrań. Aby ocenić poziom tego hormonu za darmo, w ramach NFZ, należy posiadać skierowanie od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej lub odpowiedniego specjalisty, najczęściej dermatologa, endokrynologa lub ginekologa. Lutropina działa ściśle razem z drugim hormonem: FSH (folikulotropiną). Od dawna wiadomo, że ich równowaga jest kluczowa dla płodności zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Lutropina – rola w organizmie człowieka

W organizmie kobiet lutropina odpowiada przede wszystkim za wywoływanie owulacji, czyli fazy cyklu miesiączkowego, w której kobieta jest najbardziej płodna i ma tym samym szansę na poczęcie potomstwa. Wszystko przez to, że to właśnie omawiany hormon powoduje pęknięcie pęcherzyka jajnikowego, czego następstwem jest uwolnienie komórki jajowej gotowej do zapłodnienia. Bez wzrostu LH owulacja niestety nie nastąpi. To jednak nie wszystkie funkcje lutropiny. Po zakończeniu owulacji odpowiada ona za przekształcanie pęcherzyka w ciałko żółte i utrzymuje jego funkcję, dodatkowo wspiera produkcję progesteronu i częściowo również estrogenów.

W przypadku mężczyzn lutropina stymuluje komórki śródmiąższowe Leydiga znajdujące się w jądrach i pobudza wydzielanie testosteronu. Hormon ten odpowiada w największym stopniu za rozwój męskich narządów płciowych, bierze ponadto udział w rozwoju i utrzymywaniu tzw. wtórnych cech płciowych męskich, takich jak budowa ciała, owłosienie na ciele, barwa głosu. Wpływa również na libido i spermatogenezę. Co bardzo ważne w diagnostyce medycznej, pobudzające działanie LH na produkcję testosteronu jest intensywniejsze w obecności prolaktyny. Zwiększa ona ilość receptorów dla lutropiny i działa z tym hormonem synergistycznie.

Lutropina – normy

Normy lutropiny zależą od płci oraz od fazy cyklu miesiączkowego w przypadku kobiet. Prezentują się więc następująco:

• kobiety – faza folikularna około 2-12 IU/l;
• kobiety – owulacja nawet 20-90 IU/l;
• kobiety – faza lutealna około 1-14 IU/l;
• mężczyźni – około 1-9 IU/l.

Badając poziom LH, należy jednocześnie sprawdzić FSH oraz poziom pozostałych hormonów płciowych, w tym androgenów (kluczowym jest tutaj testosteron) i estrogenów (podstawowe hormony płciowe żeńskie, które występują w mniejszym stopniu także w organizmach mężczyzn).

Podwyższony poziom lutropiny u kobiet może wiązać się z menopauzą, niewydolnością jajników lub zespołem policystycznych jajników (PCOS), natomiast obniżony poziom u obu płci tego hormonu może wskazywać na uszkodzenie przysadki mózgowej, hiperprolaktynemię, chroniczny stres lub skrajne niedożywienie. Podwyższony poziom lutropiny u mężczyzn przeważnie wskazuje na niewydolność jąder.

Koenzym Q10 (100 mg) bioalgi
Koenzym Q10, który Państwu oferujemy pozyskiwany jest przy użyciu naturalnego procesu fermentacji. Jest to czysty izomer trans, w 100% naturalny i identyczny jak Koenzym Q10 występujący w naszym organizmie, dzięki czemu bardzo wysokiej biodostępności.
Zobacz tutaj ...

Bibliografia

1. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Rodzinna, Kraków 2006.
2. Bartel H., Embriologia: podręcznik dla studentów, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010.
3. Silverthorn D., Fizjologia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2018.