Wirus paragrypy

Wirus paragrypy to patogen wywołujący głównie infekcje układu oddechowego. Tego typu wirusy stanowią jeden z głównych czynników wywołujących zakażenia dróg oddechowych, zwłaszcza u dzieci do lat 5. O ile pierwotne zakażenia stanowią u najmłodszych pacjentów przyczynę poważnych schorzeń, często wymagających hospitalizacji, to reinfekcje, które występują w ciągu całego życia człowieka na ogół są ograniczone do zakażeń górnych dróg oddechowych.

Wirus paragrypy – charakterystyka

Wirusy paragrypy należą do rodziny Paramyxoviridae, podrodziny Paramyxovirinae, liczącej pięć różnych rodzajów patogenów:

• Avulavirus;
• Henipavirus;
• Respirovirus;
• Rubulavirus;
• Morbillivirus.

Na podstawie cech genetycznych i antygenowych w medycynie współczesnej wyróżnia się 5 typów wirusa paragrypy (1, 2, 3, 4a i 4b). Wirusy typu 1 i 3 zaliczane są do rodzaju Respirovirus, przy czym wirusy hPIV-2, hPIV-4a i hPIV-4b do Rubulavirus. Pod względem budowy strukturalnej wirus paragrypy to helikalna cząstecza o średnicy rzędu około 150-400 nm. Genom stanowi cząsteczka jednoniciowego RNA o ujemnej polarności, zawierająca 15 500 nukleotydów i geny kodujące 6 głównych białek.

Drogą szerzenia się zakażeń wirusami paragrypy jest droga kropelkowa oraz kontakt z wydzielinami i aerozolami zawierającymi cząsteczki wirusowe. Na samym początku dochodzi do zakażenia górnych dróg oddechowych (błona śluzowa nosa i gardła), skąd wirus może rozprzestrzeniać się do dalszych odcinków układu oddechowego, między innymi do płuc. Chociaż wirusy paragrypy najczęściej infekują dzieci do 5. roku życia, mogą również, w określonych przypadkach, wywoływać infekcje u osób dorosłych (nawet do 12% zakażeń dolnych dróg oddechowych o ciężkim przebiegu). Stanowią one przyczynę ognisk zachorowań u dorosłych zwłaszcza w domach opieki oraz na oddziałach, gdzie przebywają pacjenci w stanie immunosupresji.

Wirus paragrypy – jakie wywołuje choroby?

Szacuje się, że wirusy paragrypy stanowią drugi, tuż po wirusie RSV, czynnik ostrych wirusowych zakażeń oddechowych u dzieci. W zależności od pory roku stanowią blisko 10-30% zakażeń dróg oddechowych u dzieci, które wymagają leczenia szpitalnego, a w przypadku osób dorosłych do 12% chorych poddawanych jest hospitalizacji. Chorobami, które mogą zostać wywołane przez omawiany patogen, są przede wszystkim:

• ostre zapalenie krtani i tchawicy (tzw. krup) – zdecydowanie najbardziej charakterystyczna choroba związana z paragrypą, występująca zwłaszcza u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat. Jej typowe objawy to szczekający kaszel, trudności w oddychaniu i duszności, świszczący oddech;
• zapalenie oskrzeli – objawy są dość typowe i obejmują kaszel, gorączkę, problemy z oddychaniem, jednak w mniejszym stopniu, niż przy krupie;
• zapalenie płuc – szczególnie związane z HPIV‑3, który częściej atakuje dolne drogi oddechowe, wywołując wymienione wyżej objawy, a dodatkowo osłabienie i przyspieszony oddech;
• zapalenie gardła – łagodniejsza forma zakażenia, często przypominająca przeziębienie.

U niemowląt i osób z obniżoną odpornością choroby wywołane przez wirusy paragrypy mogą przybierać cięższy przebieg. Dodatkowo jeśli u pacjenta występują inne choroby układu oddechowego, np. astma oskrzelowa, wirusy paragrypy znacząco nasilają ich przebieg. Powyższe choroby rozpoznaje się głównie na podstawie wywiadu zdrowotnego i analizie występujących objawów klinicznych, choć niekiedy, przy dłużej utrzymujących się objawach, lekarz może zlecić RTG klatki piersiowej. Przy podejrzeniu nadkażenia bakteryjnego można też pobrać próbkę wydzielin z dróg oddechowych do badania histopatologicznego.

Wirus paragrypy – leczenie

Leczenie podstawowe infekcji wirusem paragrypy obejmuje działania zachowawcze. To główna forma terapii, ponieważ organizm człowieka w większości przypadków sam zwalcza wirusa. Takie postępowanie obejmuje:

• wysokie nawodnienie organizmu;
• stosowanie leków przeciwgorączkowych przy podwyższonej temperaturze ciała;
• inhalacje z dodatkiem soli fizjologicznej, soli kłodawskiej i odpowiednich ziół;
• zdrową, zbilansowaną dietę;
• suplementację wzmacniającą odporność;
• odpoczynek i odpowiednia ilość snu.

Jedynie niektóre choroby wymagają nieco innego podejścia. Mowa zwłaszcza o krupie, co w zależności od nasilenia objawów leczy się inhalacjami z adrenaliny, glikokortykoidami, nawilżaniem powietrza i pilnowaniem, by pacjent przyjmował pozycję siedzącą lub półsiedzącą. Niekiedy niezbędna jest szybka hospitalizacja chorego. Antybiotyki nie działają na wirusy, więc nie są stosowane, chyba że dojdzie do nadkażenia bakteryjnego (o tym decyduje lekarz).

Olej z czarnuszki w kapsułkach 100% naturalny
Oryginalny olej z czarnuszki egipskiej (Nigella sativa) wspiera odporność, układ pokarmowy i zdrowie skóry. Wykazuje właściwości przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i antyoksydacyjne. Źródło cennych kwasów tłuszczowych i tymochinonu.
Zobacz tutaj ...

Bibliografia

1. Abramczuk E., Pancer K., Litwińska B., Wirusy paragrypy w aspekcie zakażeń wirusowych osób po przeszczepach szpiku lub płuc, Postępy Mikrobiologii, 52/2013.
2. Wróblewska-Kałużewska M., Tomik A., Wilczyński J., Piórecka-Makuła A., Zakażenie wirusem paragrypy typu 3 u noworodków z zaburzeniami rytmu, Przegl Epidemiol 2003;57(3):413-419.