Moczenie nocne

Aktualizacja: 26 stycznia 2026

Moczenie nocne (zgodnie z definicją) oznacza nieświadome oddawanie moczu w trakcie snu w wieku, gdy prawidłowa kontrola nad czynnością pęcherza powinna być zachowana. Może dotyczyć zarówno dzieci, nastolatków, jak i dorosłych, a przyczyn takiego stanu jest wiele, często zależnych od wieku pacjenta. Diagnostyką i leczeniem moczenia nocnego zajmuje się lekarz urolog, a niekiedy również ginekolog (w przypadku kobiet) oraz fizjoterapeuta uroginekologiczny.

Przyczyny moczenia nocnego

Możliwe przyczyny moczenia nocnego to przede wszystkim:

• niedojrzałość układu moczowego – dotyczy głównie dzieci. Mózg nie reaguje jeszcze wystarczająco szybko na sygnał „pęcherz jest pełny”, więc dziecko nie budzi się, gdy powinno;
• czynniki genetyczne – jeśli jedno z rodziców dziecka moczyło się nocnie w okresie dzieciństwa, ryzyko moczenia nocnego u jego dziecka jest podwyższone. Jest najwyższe, gdy problem moczenia nocnego dotyczył obojga rodziców. Jest to kwestia potwierdzona licznymi badaniami naukowymi;
• nadprodukcja moczu porą nocną, najczęściej w konsekwencji zaburzeń hormonalnych bądź picia zbyt dużej ilości płynów w nocy i wieczorem (zwłaszcza soków moczopędnych, alkoholu, kofeiny, naparów ziołowych o działaniu moczopędnym);
• infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe zaparcia – wypełnione treścią pokarmową jelita mogą uciskać pęcherz moczowy i tym samym zaburzać jego pracę;
• wady anatomiczne pęcherza moczowego, nerek i/lub moczowodów, w tym także w przebiegu wad wrodzonych i chorób genetycznych;
• choroby nerek;
• cukrzyca;
• choroby neurologiczne, w tym na przykład choroba Parkinsona, choroba Alzheimera.

Patologię podejrzewa się u dzieci powyżej 5. roku życia, które moczą się w nocy. U dorosłych i nastolatków zawsze jest to zaburzenie wymagające obserwacji i diagnostyki.

Moczenie nocne – rodzaje i charakterystyka

Moczenie nocne, któremu nie towarzyszą inne objawy chorobowe, określa się mianem moczenia izolowanego, niepowikłanego lub pierwotnego, podczas gdy moczenie nocne wieloobjawowe, powikłane lub wtórne rozpoznaje się wtedy, gdy towarzyszą mu inne objawy ze strony układu moczowego bądź innych narządów. Moczeniem nocnym określa się występowanie u dziecka, które ukończyło 5. rok życia, oddawania moczu w niewłaściwym czasie (noc) i niewłaściwym miejscu (łóżko) pomimo prawidłowego wypełnienia pęcherza moczowego oraz właściwego jego opróżniania. Problem najczęściej dotyczy dzieci, ale może występować także u dorosłych (wówczas dotyczy 1% populacji).

Jednocześnie nie należy mylić moczenia nocnego z nykturią. Mówiąc w skrócie, to niekontrolowane oddawanie moczu podczas snu. Osoba śpi i nie budzi się, gdy pęcherz moczowy jest pełny. Z kolei nykturia to konieczność budzenia się w nocy, aby oddać mocz. Osoba wstaje, idzie do toalety i świadomie się załatwia. Porą nocną fizjologicznie nie powinno się wybudzać, by oddać mocz. Obie sytuacje są patologiczne i jeśli się powtarzają, warto skonsultować je z lekarzem lub fizjoterapeutą uroginekologicznym.

Diagnostyka moczenia nocne

Diagnostyka rozpoczyna się od wywiadu zdrowotnego, w którym powinny paść pytania dotyczące częstotliwości moczenia nocnego, ilości oddawanego moczu, problemów zdrowotnych, nawyków toaletowych, ilości wypijanych płynów, diety, używek, przyjmowanych leków i wielu innych kwestii. Na tej podstawie lekarz niekiedy zleca wypełnienie dzienniczka mikcji, aby wizualnie zobrazować problemy urologiczne pacjenta. Dodatkowo powinna mieć miejsce ocena ogólnego stanu zdrowia, brzucha, kręgosłupa, narządów moczowo‑płciowych. Kobiety powinny udać się na kontrolę ginekologiczną, natomiast u mężczyzn rekomenduje się badanie prostaty u lekarza urologa. Badania uzupełniające, bez względu na płeć czy wiek, obejmują badanie ogólne moczu z posiewem, badania krwi (m.in. glukoza, hormony tarczycy i elektrolity) oraz USG układu moczowego.

Moczenie nocne – leczenie

W przypadku pierwotnego moczenia nocnego stosuje się różne metody niefarmakologiczne, takie jak:

• wybudzanie w celu udania się do toalety;
• przyznawanie nagrody za „suchą” noc w przypadku dzieci;
• wykonywanie ćwiczeń zwiększających pojemność pęcherza moczowego;
• alarmy dźwiękowe.

Niezwykle pomocna jest systematycznie prowadzona fizjoterapia uroginekologiczna, skupiająca się zarówno na terapii manualnej w obrębie miednicy, jak i na świadomych ćwiczeniach mięśni dna miednicy. W razie nieskuteczności tych metod można podjąć próbę leczenia farmakologicznego, w tym stosowanie desmopresyny lub oksybutyniny. Na dobry efekt desmopresyny można liczyć głównie u pacjentów z ograniczoną zdolnością zagęszczania moczu w nocy. Oksybutynina może być skuteczna w przypadku niestabilności mięśnia wypieracza pęcherza.

Spirulina w tabletkach (100% naturalna)
Spirulina posiada w pełni naturalne witaminy i minerały o wysokim stężeniu. W jej skład wchodzą m.in.: biotyna, beta-karoten, kwas foliowy, tiamina, niacyna, witamina D, E i inne witaminy oraz białko i błonnik. To też źródło cynku, magnezu, wapnia, żelaza
Zobacz tutaj ...

Spirulina + Chlorella – naturalne oczyszczanie organizmu
Chlorella w bardzo dokładny sposób oczyszcza organizm, pomaga w likwidacji zaparć, wspiera budowanie naturalnej odporności, wspomaga odmładzanie organizm, przyspiesza regenerację uszkodzonych tkanek, poprawia kondycję organizmu, dodaje sił witalnych, …
Zobacz tutaj ...

Chlorella w tabletkach z rozerwaną ścianą komórkową
Chlorella posiada właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne nie wpływając przy tym na florę fizjologiczną. Bardzo dokładnie usuwa toksyny z organizmu …
Zobacz tutaj ...

Bibliografia

1. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Rodzinna, Kraków 2006.
2. Jankowski Z., Jabłoński J., Lewandowska M., Andrzejewska E., Moczenie nocne u dzieci – problem leczniczy i społeczny, Family Medicine & Primary Care Review 2013; 15, 2: 114-115.