Aktualizacja: 22 września 2022
Zaburzenia krzepnięcia krwi to poważny problem dla współczesnej medycyny. Obniżona wydajność procesu krzepnięcia krwi wiąże się ze skłonnością do krwiaków, sińców i wybroczyn oraz nadmiernego, patologicznego krwawienia trudnego do powstrzymania. Z kolei zbyt intensywne krzepnięcie skutkuje tworzeniem się w naczyniach krwionośnych groźnych skrzepów blokujących ich światło. Przyczyn takich zaburzeń może być wiele, a ich diagnostyką i leczeniem zajmuje się najczęściej lekarz hematolog.
Spis treści
Zaburzenia krzepnięcia krwi – rodzaje
Zaburzenia krzepnięcia krwi zwie się popularnie skazami krwotocznymi. Wyróżnia się ich następujące rodzaje:
- płytkowe – wywołane nieprawidłową liczbą trombocytów, czyli płytek krwi. W tej grupie znajduje się małopłytkowość oraz nadpłytkowość;
- naczyniowe – przy wadliwej budowie naczyń krwionośnych, np. w przebiegu plamicy Schonleina-Henocha;
- osoczowe – związane z wrodzonymi lub nabytymi niedoborami czynników krzepnięcia. Są to np. choroba von Willebranda, hemofilia, zespół DIC.
Wszystkie zaburzenia są niebezpieczne dla zdrowia, dlatego wymagają odpowiedniego postępowania medycznego.
Zaburzenia krzepnięcia krwi – przyczyny
Zaburzenia krzepnięcia krwi mogą mieć charakter wrodzony, o charakterze dziedzicznym lub genetycznym. Mogą jednak wynikać z nieodpowiedniego stylu życia bądź obecności nabytych chorób, takich jak:
- choroby wątroby;
- zespół rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego;
- nowotwory;
- nabyta hemofilia;
- zakażenia, np. odra, błonica, ospa wietrzna.
Innymi patologicznymi przyczynami zaburzeń krzepnięcia krwi są:
- przyjmowanie glikokortykosteroidów lub doustnych antykoagulantów;
- niedobór witaminy C, witaminy K, witaminy B12 lub kwasu foliowego;
- przebyta radioterapia;
- przetaczanie krwi i elementów krwiopochodnych.
Do najczęściej diagnozowanych chorób wrodzonych przebiegających z zaburzeniami krzepnięcia krwi zalicza się natomiast takie jak:
- choroba Rendu-Oslera-Webera;
- zespół Marfana;
- zespół Ehlersa-Danlosa;
- wrodzona łamliwość kości;
- niemal wszystkie choroby tkanki łącznej;
- zespół Glanzmanna;
- zespół Fanconiego;
- hemofilia;
- choroba von Willebranda;
- aplazja szpiku.
Nadmierna krzepliwość krwi może wiązać się także z nieodpowiednim stylem życia, szczególnie z piciem zbyt małej ilości wody (krew staje się wówczas gęsta i ma tendencje do tworzenia skrzepów) oraz z brakiem aktywności fizycznej. Poważnym czynnikiem ryzyka jest również dieta bogata w tłuszcze pochodzenia zwierzęcego, w tym cholesterol frakcji LDL.
Zaburzenia krzepnięcia krwi – objawy
Zaburzenia krzepnięcia krwi związane ze zbyt wolnym krzepnięciem objawiają się przede wszystkim tendencją do tworzenia się siniaków, krwiaków i wybroczyn, nawet podczas niewielkich uderzeń. U takich osób często pojawiają się nagłe krwawienia, np. z nosa czy z dziąseł podczas mycia zębów. Kobiety natomiast zmagają się z obfitymi i przedłużającymi się miesiączkami. Tego typu zaburzenia są niebezpieczne ze względu na ryzyko powstawania krwawień wewnętrznych, które bardzo trudno zauważyć (niekiedy jest to wręcz niemożliwe bez wykonania szczegółowych badań obrazowych), a które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia.
Z kolei nadmierna krzepliwość krwi przyczynia się do niekontrolowanego tworzenia się zakrzepów, które stopniowo zwężają światło naczyń krwionośnych lub mogą wręcz całkowicie je blokować. Ma to miejsce choćby w przebiegu choroby zakrzepowej. Objawami takiego stanu są m.in. bóle głowy, problemy z widzeniem, duszności, obniżenie poziomu energii oraz wysokie ciśnienie krwi.
Diagnostyka zaburzeń krzepnięcia krwi
Zaburzenia krzepnięcia krwi można zdiagnozować na podstawie badań krwi, zwłaszcza wykonywanych pod kątem ilości płytek krwi, choć w dzisiejszych czasach zaleca się pacjentowi wykonanie całego panelu krzepnięcia. W jego skład wchodzi badanie: APTT, białka C, D-dimerów, białka S, fibrynogenu, PT (INR), a także podstawowa morfologia krwi. W przypadku podejrzenia chorób genetycznych uzupełnieniem są badania genetyczne.
Zaburzenia krzepnięcia krwi – leczenie
Podstawą leczenia zaburzeń krzepnięcia krwi jest farmakoterapia. Pacjent otrzymuje leki zagęszczające krew lub rozrzedzające ją – w zależności od swojej choroby. U pacjentów z niedostateczną krzepliwością w momencie silnego zranienia należy jak najszybciej wezwać pogotowie ratunkowe, podjąć próbę zatamowania krwawienia i zadbać o jego bezpieczeństwo. W warunkach szpitalnych poszkodowany otrzyma preparat krwiopochodny bądź świeżą krew, aby uzupełnić utraconą część.
Spirulina + Żelazo - wsparcie energii i produkcji krwiPołączenie spiruliny i organicznie związanego, naturalnie pozyskanego żelaza. Żelazo pomaga w prawidłowej produkcji czerwonych krwinek i hemoglobiny oraz przyczynia się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia.
Zobacz tutaj ...
Bibliografia
- Klukowska A., Łaguna P., Wrodzone zaburzenia krzepnięcia, Przegląd Pediatryczny, 3/2019.
- Windyga J., Zaburzenia krzepnięcia krwi w codziennej praktyce lekarskiej, Wydawnictwo Termedia, Poznań 2017.
- Skotnicki A., Socha T., Zaburzenia krzepnięcia krwi. Diagnostyka i leczenie, Wydawnictwo MP, Kraków 1997.
- Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.
Zostaw komentarz