Otyłość trzewna to współcześnie jedna z najczęściej występujących chorób cywilizacyjnych. Szacuje się, że dotyczy od 40% do nawet ponad 60% dorosłych Polaków, prowadząc do poważnych konsekwencji zdrowotnych, a nawet stanowiąc zagrożenie dla zdrowia i życia. Leczeniem otyłości zajmuje się cały zespół interdyscyplinarny, składający się m.in. z dietetyka, trenera personalnego, endokrynologa, bariatry czy psychoterapeuty.
Spis treści
Co to jest otyłość trzewna?
Otyłość jest chorobą przewlekłą, bez tendencji do samoistnego ustępowania i ze skłonnością do nawrotów. Bagatelizowana na przestrzeni lat prowadzi do wielu niekorzystnych konsekwencji, zarówno zdrowotnych, jak i psychologicznych, społecznych, a także ekonomicznych. Nadwagę u dorosłych stwierdza się, jeżeli wskaźnik masy ciała (body mass index – BMI) mieści się w granicach 25-29,9 kg/m2 . Aby wyliczyć BMI, należy podzielić masę ciała pacjenta podaną w kilogramach przez wzrost podany w metrach podniesiony do kwadratu. Otyłość rozpoznaje się przy BMI równym lub wyższym 30 kg/m2. Aby upewnić się, że mamy do czynienia z otyłością trzewną, z reguły wykonuje się pomiar obwodu brzucha. Otyłość trzewną rozpoznaje się przy obwodzie talii u kobiet powyżej 80 cm, natomiast u mężczyzn powyżej 94 cm. Mianem otyłości trzewnej określamy patologiczny stan, w którym tkanka tłuszczowa nadmiernie gromadzi się wewnątrz jamy brzusznej, wokół narządów wewnętrznych i tzw. sieci większej. Stanowi to duże ryzyko dla zdrowia, znacząco większe niż w przypadku innych rodzajów otyłości.
Zobacz również: Spirulina a odchudzanie.
Otyłość trzewna – konsekwencje
Wśród ponad 200 powikłań, do których rozwoju może prowadzić otyłość, wymienia się przede wszystkim cukrzycę typu 2, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemię, miażdżycę, stłuszczeniową chorobę wątroby związaną z zaburzeniami metabolicznymi, zespół bezdechu sennego, ale też przewlekłą chorobę nerek, zaburzenia płodności, chorobę zwyrodnieniową stawów, a także (o czym rzadko się pamięta) część nowotworów złośliwych. Otyłość trzewna to inaczej nagromadzenie tłuszczu wokół narządów jamy brzusznej, co jest szczególnie niebezpieczne, jako że tłuszcz trzewny działa jak „narząd hormonalny”, wydziela substancje prozapalne i zaburza metabolizm całego organizmu. Upośledza pracę narządów wewnętrznych znajdujących się w tej okolicy, zapycha naczynia krwionośne, zwiększając ryzyko miażdżycy, choroby niedokrwiennej serca, zawału serca czy udaru mózgu. Przy zwiększonej masie ciała obserwuje się znaczące przeciążenie stawów, co skutkuje nie tylko zwyrodnieniami, ale i upośledzeniem czynności ścięgien czy niszczeniem łąkotek w kolanach.
Dodatkowo warto podkreślać, że otyłość negatywnie wpływa na samopoczucie i pewność siebie. Udowodniono, że ma kluczowy wpływ na stan mikroflory jelitowej, która nie tylko odpowiada za procesy trawienne i odporność, ale również za kondycję skóry czy właśnie samopoczucie. Wykazano, że ryzyko stanów lękowych, fobii, wypalenia zawodowego czy depresji jest znacząco wyższe u osób zmagających się z otyłością.
Otyłość trzewna – przyczyny
Otyłość trzewna nie rozwija się nagle, lecz na przestrzeni lat. Wpływają na to następujące czynniki:
- niezdrowa dieta z nadwyżką kaloryczną, bogata w słodycze, fast foody, żywność wysokoprzetworzoną, a także częste wieczorne podjadanie;
- brak aktywności fizycznej, siedzący tryb życia, mała ilość ruchu w ciągu dnia;
- silny, przewlekły stres;
- niedobór snu;
- picie alkoholu;
- czynniki genetyczne, choć w nieco mniejszym stopniu niż kwestie związane ze stylem życia.
Ryzyko otyłości wzrasta przy niektórych chorobach przewlekłych, na przykład takich jak niedoczynność tarczycy, insulinooporność, zespół policystycznych jajników, jak również jest większe na pewnych etapach życia (andropauza, menopauza).
Otyłość trzewna – leczenie
Wykazano, że redukcja masy ciała o 5-10% może znacząco zmniejszyć ilość tłuszczu trzewnego i obniżyć ryzyko powikłań. Jednak bez trwałej zmiany nie osiągnie się długofalowego sukcesu. Leczenie otyłości trzewnej polega na trwałej zmianie codziennych nawyków, co (jeśli nie jest możliwe do wykonania samodzielnie) powinno odbywać się we współpracy z psychoterapeutą, który pomoże pacjentowi odnaleźć motywację do walki z chorobą i udzieli cennych rad w tym zakresie. Leczenie skupia się na:
- zmianie diety – często we współpracy z doświadczonym dietetykiem klinicznym. Ważna jest obniżka kaloryczna diety o 300-500 kcal (nie więcej, ponieważ efekt będzie odwrotny) oraz podaż wszystkich składników odżywczych, nie dopuszczając do niedoborów pokarmowych;
- systematycznej aktywności fizycznej dobranej do aktualnych możliwości organizmu i chorób współistniejących – liczą się zarówno treningi tlenowe, jak i beztlenowe, wzbogacone spontaniczną aktywnością codzienną;
- wysypianie się, unikanie stresu i ogólny zdrowy tryb życia;
- systematyczne badania kontrolne, z reguły rekomendowane co 6 miesięcy, by nadzorować w ten sposób postępy leczenia otyłości.
Nieodłącznym elementem interwencji zmieniającej styl życia jest terapia behawioralna. Dzięki niej pacjenci w większym stopniu przestrzegają zaleceń dietetycznych i podejmują aktywność fizyczną, mają wielokrotnie wyższy poziom motywacji. Zakres takiej terapii może być mocno zróżnicowany, od samokontroli w zakresie masy ciała, edukacji, zmiany odżywiania i ćwiczeń, poprzez branie udziału w indywidualnych i grupowych rozmowach, aż do kognitywnej terapii behawioralnej czy konsultacji psychologicznej. Dopiero bazując na wyżej wymienionych aspektach, lekarz zastanawia się, czy wzbogacić leczenie o farmakoterapię lub czy konieczne będzie sięgnięcie po rozwiązania z zakresu chirurgii bariatrycznej.
Koenzym Q10 (100 mg) bioalgiKoenzym Q10, który Państwu oferujemy pozyskiwany jest przy użyciu naturalnego procesu fermentacji. Jest to czysty izomer trans, w 100% naturalny i identyczny jak Koenzym Q10 występujący w naszym organizmie, dzięki czemu bardzo wysokiej biodostępności.
Zobacz tutaj ...
Bibliografia
- Kłoda K., Leczenie nadwagi i otyłości u dorosłych – praktyczne wskazówki dla lekarza POZ, Lekarz POZ, 4/2019.
- Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Rodzinna, Kraków 2006.
Zostaw komentarz