Zatrucie toksynami to nadmierna, obronna reakcja organizmu na kontakt z substancjami szkodliwymi, które mogą pochodzić z jedzenia, środowiska, leków, chemikaliów, bakterii czy grzybów. W zależności od rodzaju toksyny i jej dawki, obraz kliniczny może znacząco się różnić. W wielu przypadkach niezbędna jest natychmiastowa pomoc medyczna, by pozbyć się zanieczyszczeń z organizmu, jeszcze zanim wywołają powikłania, innym razem wystarczy prowokacja wymiotów w domu i zastosowanie węgla aktywnego.
Spis treści
Zatrucie toksynami – przyczyny
Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zatrucia znajdują się na 4. miejscu w światowej statystyce wśród przyczyn zgonów po chorobach serca i naczyń, nowotworach i wypadkach komunikacyjnych. Zgodnie z definicją zatrucie jest stanem chorobowym wywołanym wniknięciem substancji toksycznej do organizmu z zewnątrz. Najczęściej opisywane trucizny egzogenne to:
- leki;
- preparaty owadobójcze i środki ochrony roślin;
- alkohol;
- grzyby;
- rośliny;
- środki żrące;
- domowe środki chemiczne.
Poza truciznami pochodzenia egzogennego w organizmie mogą powstawać substancje szkodliwe w konsekwencji zaburzeń procesów metabolicznych lub toksyny uwalniane przez drobnoustroje.
Drogami wnikania substancji toksycznych do organizmu są przewód pokarmowy, drogi oddechowe, skóra, błony śluzowe jamy ustnej i spojówki oka oraz droga parenteralna. Większość trucizn niestety dobrze przenika przez błony śluzowe przewodu pokarmowego, a ich wchłanianie odbywa się w największym stopniu w jelicie cienkim. Przed wniknięciem do krwiobiegu substancje toksyczne ulegają przemianom biochemicznym w wątrobie. Zatrucia drogą wziewną zalicza się do najbardziej niebezpiecznych, głównie przez wzgląd na znacznych rozmiarów powierzchnię przenikania trucizny oraz fakt jej bezpośredniego wchłaniania do krwiobiegu, z pominięciem wspomnianej wątroby.
Objawy zatrucia toksynami
Objawy zatrucia toksynami bardzo często są mało charakterystyczne, dlatego też rozpoznanie problemu bywa odroczone w czasie, co zwiększa ryzyko powikłań. W obrazie klinicznym obserwuje się głównie objawy ogólne, takie jak:
- utrata apetytu;
- nudności;
- wymioty;
- bóle brzucha;
- bóle kończyn;
- bóle głowy;
- ogólne osłabienie i rozbicie;
- zaburzenia regulacji oddychania;
- zażółcenie powłok skórnych;
- biegunka.
Żadna z tych dolegliwości nie jest charakterystyczna dla poszczególnych trucizn i nie może być wskaźnikiem rodzaju zatrucia.
Zatrucie toksynami – diagnostyka
Bardzo często pacjent wie i zgłasza lekarzowi, co spowodowało zatrucie. Może opowiedzieć na przykład po spożyciu niepewnych grzybów, połknięciu środka czyszczącego lub zjedzenia zepsutej żywności. To właśnie wywiad zdrowotny ma tu kluczowe znaczenie. Lekarz powinien zapytać, co zostało spożyte, wypite lub wdychane, jaki był czas pojawienia się objawów, jakie są choroby przewlekłe i przyjmowane leki u pacjenta oraz jakie objawy neurologiczne, oddechowe, pokarmowe występują u pacjenta. Często wykonuje się też badania laboratoryjne, takie jak:
- morfologia krwi;
- elektrolity;
- glukoza;
- próby wątrobowe;
- panel nerkowy;
- gazometria krwi.
Jeśli to potrzebne, lekarz może zlecić badania toksykologiczne, takie jak poziom alkoholu, poziom salicylanów, testy na metale ciężkie (ołów, rtęć, arsen), testy na toksyny bakteryjne (np. Clostridium botulinum) i wiele innych, choć nie są złotym standardem diagnostycznym.
Zatrucie toksynami – leczenie
Pierwszym i najważniejszym krokiem leczenia zatrucia toksynami jest usunięcie toksyn z organizmu. Działania mogą więc obejmować usunięcie skażonej odzieży, płukanie żołądka, płukanie skóry, wyjście z pomieszczenia z oparami toksycznymi. Leczenie podtrzymujące obejmuje nawadnianie dożylne, uzupełnianie poziomu elektrolitów, kontrolę oddechu i tętna, tlenoterapię, jeśli u pacjenta występują duszności. Powinno się prowadzić monitorowanie pracy nerek, wątroby i serca. Nie każda toksyna ma odtrutkę, ale w niektórych zatruciach stosuje się specjalne leki neutralizujące jej działanie. Dlatego też ważny jest kontakt z lekarzem.
Chlorella w tabletkach z rozerwaną ścianą komórkowąChlorella posiada właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne nie wpływając przy tym na florę fizjologiczną. Bardzo dokładnie usuwa toksyny z organizmu …
Zobacz tutaj ...
Bibliografia
- Gumprecht K., Zatrucia, 2020.
- Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Rodzinna, Kraków 2006.
Zostaw komentarz